وقتی مزرعه خورشیدی فقط نیروگاه نیست؛ درسی از چین برای مدیران ایرانی
بیابانها و اراضی کمبازده ایران میتوانند همزمان منبع انرژی پاک، ابزار احیای اکوسیستم و موتور توسعه روستایی باشند؛ به شرط آنکه ....
تلویزیون اینترنتی کشاورزپلاس:
بزرگترین خوشه مزارع خورشیدی جهان در استان چینگهای چین، تنها یک پروژه عظیم تولید برق نیست؛ این ابرپروژه اکنون به نمونهای قابل تأمل از پیوند انرژی تجدیدپذیر، احیای محیطزیست و توسعه محلی تبدیل شده است. مطالعات منتشرشده در مجله معتبر نیچر Nature - اینجا - نشان میدهد استقرار گسترده پنلهای خورشیدی در بیابانهای چین، نهتنها انتشار کربن را کاهش داده، بلکه به بهبود کیفیت خاک، افزایش رطوبت، و رشد تنوع زیستی گیاهی و میکروبی در مناطق خشک نیز کمک کرده است.
افزایش رطوبت خاک زیر پنلها – به دلیل کاهش تبخیر و حتی شستوشوی منظم صفحات خورشیدی – باعث شده زمینهایی که پیشتر بیجان تلقی میشدند، به زیستگاهی فعالتر برای پوشش گیاهی و موجودات ریزخاکزی تبدیل شوند. نکته مهمتر آنکه این پروژهها همزمان اشتغال محلی ایجاد کرده و نقش توسعهای در مناطق محروم ایفا کردهاند.
این تجربه، یک پیام روشن برای مدیران ایرانی دارد:
بیابانها و اراضی کمبازده کشور میتوانند همزمان منبع انرژی پاک، ابزار احیای اکوسیستم و موتور توسعه روستایی باشند؛ به شرط آنکه نگاه سیاستگذار، صرفاً تولید مگاوات نباشد.
در کشوری مانند ایران که با بحران آب، فرسایش خاک، تغییر اقلیم و ناترازی انرژی دستوپنجه نرم میکند، توسعه انرژی خورشیدی اگر بدون پیوستهای محیطزیستی، کشاورزی و اجتماعی انجام شود، یک فرصت بزرگ را به پروژهای تکبعدی و کماثر تبدیل خواهد کرد. چین نشان داده است که میتوان میان امنیت انرژی، حفاظت از منابع طبیعی و اشتغال پایدار، همزمان تعادل ایجاد کرد.
پرسش کلیدی اینجاست:
آیا مدیران بخش انرژی، کشاورزی و محیطزیست ایران آمادهاند از تجربههای جهانی عبور کرده و به پروژههای خورشیدی، نه بهعنوان «زمینگیرکننده اراضی»، بلکه بهعنوان ابزار احیای سرزمین نگاه کنند؟
لینک گزارش در اینجا
دیدگاه تان را بنویسید