آخرین خبر
حفاظت از زیرساخت‌های دریایی؛ حلقه کمتر دیده‌شده توسعه سواحل مکران
کشاورزپلاس در گزارشی با بررسی ظرفیت‌های صنعت رنگ و پوشش‌های حفاظتی دریایی، به اهمیت حفاظت از سرمایه‌های صنعتی و زیرساختی در سواحل سیستان‌وبلوچستان و نقش صنایع تخصصی داخلی در پشتیبانی از اقتصاد دریامحور کشور پرداخته است.
توسعه سواحل مکران و بهره‌برداری از ظرفیت‌های راهبردی بندر چابهار، تنها به احداث اسکله، توسعه حمل‌ونقل و گسترش تجارت دریایی محدود نمی‌شود. حفاظت از شناورها، تجهیزات بندری، سازه‌های فلزی و تأسیسات ساحلی و فراساحلی در برابر خوردگی و شرایط سخت محیطی نیز از الزامات اساسی تداوم فعالیت این زیرساخت‌هاست؛ موضوعی که با افزایش سرمایه‌گذاری در سواحل جنوبی کشور، اهمیت اقتصادی و راهبردی بیشتری پیدا می‌کند.
به گزارش تلویزیون اینترنتی کشاورزپلاس، استان سیستان‌وبلوچستان به دلیل برخورداری از دسترسی مستقیم به دریای عمان و آب‌های آزاد اقیانوس هند، موقعیتی ویژه در برنامه‌های توسعه دریامحور ایران دارد. بندر چابهار به‌عنوان تنها بندر اقیانوسی کشور، امکان ارتباط مستقیم با مسیرهای تجارت بین‌المللی را فراهم می‌کند و نزدیکی آن به بازارهای بزرگی همچون هند و پاکستان، ظرفیت قابل توجهی برای توسعه فعالیت‌های تولیدی، صادراتی و لجستیکی ایجاد کرده است.
با این حال، بهره‌برداری پایدار از این مزیت جغرافیایی مستلزم توجه به مجموعه‌ای از زیرساخت‌ها و صنایع پشتیبان است؛ از جمله صنایع تخصصی حفاظت از تجهیزات و سازه‌های دریایی که نقش مهمی در افزایش عمر مفید دارایی‌های صنعتی و کاهش هزینه‌های تعمیر و نگهداری دارند.
مکران؛ فرصتی فراتر از تجارت و حمل‌ونقل دریایی
روزبه مغزی، مدیرعامل شرکت پارس پامچال، در گفت‌وگوی اختصاصی با کشاورزپلاس، با اشاره به ظرفیت‌های اقتصادی منطقه چابهار، تکمیل زیرساخت‌های حمل‌ونقل به‌ویژه اتصال ریلی و توسعه بندر را از عوامل مؤثر بر آینده اقتصادی این منطقه دانست.
او با اشاره به نزدیکی جغرافیایی سیستان‌وبلوچستان به پاکستان با جمعیتی حدود ۲۸۰ تا ۳۰۰ میلیون نفر و هند با جمعیتی بیش از یک‌ونیم میلیارد نفر، این موقعیت را فرصتی برای ایجاد بسترهای مناسب صادراتی صنایع تولیدی کشور ارزیابی کرد.
به اعتقاد او، توسعه زیرساخت‌های بندری و ریلی در کنار موقعیت جغرافیایی منطقه می‌تواند زمینه حضور مؤثرتر تولیدکنندگان ایرانی در بازارهای منطقه‌ای را فراهم کند؛ هرچند تحقق این ظرفیت به تکمیل زیرساخت‌ها و فراهم شدن شرایط مناسب سرمایه‌گذاری وابسته است.
نیلگون مغزی، مدیرعامل شرکت صنایع تولیدی رزین پارس پامچال نیز با تأکید بر موقعیت ژئوپلیتیکی چابهار، دسترسی مستقیم این بندر به اقیانوس هند و عدم وابستگی مسیر دسترسی دریایی آن به عبور از تنگه هرمز را از مزیت‌های مهم آن برشمرد.
این ویژگی در شرایطی که تحولات منطقه‌ای می‌تواند بر مسیرهای کشتیرانی و تجارت بین‌المللی تأثیر بگذارد، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و ضرورت توجه بلندمدت به ظرفیت‌های لجستیکی و صنعتی این منطقه را یادآور می‌شود.
خوردگی؛ تهدیدی مستمر برای سرمایه‌های دریایی
یکی از چالش‌های مهم فعالیت‌های صنعتی در سواحل جنوبی ایران، شرایط خورنده محیط دریایی است. رطوبت بالا، شوری، ترکیبات شیمیایی موجود در آب و هوا و تغییرات شرایط جوی، می‌توانند به‌مرور زمان موجب تخریب سطوح فلزی، کاهش عمر تجهیزات و افزایش هزینه‌های تعمیر و نگهداری شوند.
در چنین شرایطی، استفاده از رنگ‌ها و پوشش‌های تخصصی دریایی و صنعتی، بخشی از الزامات حفاظت از دارایی‌های زیرساختی به شمار می‌رود.
روزبه مغزی با اشاره به نزدیک به شش دهه فعالیت این مجموعه در حوزه تولید رنگ‌های دریایی و صنعتی و اجرای پروژه‌های مرتبط با سکوها و تأسیسات ساحلی و فراساحلی، معتقد است شرایط اقلیمی و میزان خوردگی در بخش‌هایی از سیستان‌وبلوچستان، ظرفیت قابل توجهی برای ارائه خدمات تخصصی این صنعت ایجاد کرده است.
نیلگون مغزی نیز با تأکید بر تفاوت ماهوی رنگ‌های دریایی و صنعتی با محصولات معمول ساختمانی، به ضرورت برخورداری از دانش فنی و استانداردهای تخصصی در این حوزه اشاره کرد.
رنگ‌های دریایی و پوشش‌های حفاظتی صنعتی، بسته به نوع کاربرد، باید در برابر عوامل مخربی مانند آب شور، رطوبت، مواد شیمیایی، سایش و شرایط محیطی خاص مقاومت داشته باشند. انتخاب سامانه پوششی متناسب با شرایط بهره‌برداری و اجرای صحیح آن، از عوامل مؤثر بر عملکرد بلندمدت این محصولات است.
از این منظر، توسعه صنایع تخصصی تولید پوشش‌های حفاظتی در داخل کشور می‌تواند به کاهش وابستگی زنجیره تأمین، ارتقای توان فنی پروژه‌ها و افزایش تاب‌آوری زیرساخت‌های دریایی کمک کند.
سرمایه‌گذاری در سیستان‌وبلوچستان؛ از نگاه اقتصادی تا مسئولیت توسعه‌ای
حسین مغزی، رئیس هیئت‌مدیره شرکت پارس پامچال، در این گفت‌وگو با اشاره به محرومیت‌ها و محدودیت‌های اقتصادی سیستان‌وبلوچستان، بر ضرورت توجه ویژه بنگاه‌های اقتصادی و دستگاه‌های دولتی به ظرفیت‌های این استان تأکید کرد.
او با اشاره به محدودیت منابع آبی و مشکلات منطقه، اظهار کرد که نگاه به سرمایه‌گذاری در سیستان‌وبلوچستان نباید صرفاً بر محاسبات مالی کوتاه‌مدت متمرکز باشد و این منطقه نیازمند توجه و مشارکت جدی‌تر مجموعه‌های تولیدی کشور است.
حسین مغزی همچنین از آمادگی برای بررسی ایجاد یک واحد تولیدی در این استان سخن گفت؛ موضوعی که در صورت فراهم شدن زیرساخت‌ها و شرایط اقتصادی مناسب، می‌تواند به توسعه فعالیت‌های صنعتی و ایجاد فرصت‌های شغلی در منطقه کمک کند.
روزبه مغزی نیز با تأکید بر ضرورت شناخت شرایط محلی، انتخاب نمایندگان و همکارانی را که خود تجربه فعالیت تولیدی و کارآفرینی دارند، برای ارتباط مؤثر با جامعه صنعتی منطقه مهم دانست.
این دیدگاه‌ها در کنار ظرفیت‌های جغرافیایی و اقتصادی مکران، بر یک ضرورت مهم تأکید دارند: توسعه صنعتی پایدار در مناطق کمتر برخوردار، علاوه بر سرمایه‌گذاری مالی، به شناخت محیط محلی، مشارکت بخش خصوصی و ایجاد اعتماد میان تولیدکنندگان و فعالان اقتصادی نیاز دارد.
سرمایه انسانی؛ یکی از ظرفیت‌های کمتر دیده‌شده منطقه
در کنار زیرساخت‌های فیزیکی و ظرفیت‌های سرمایه‌گذاری، منابع انسانی از دیگر مؤلفه‌های مهم توسعه سیستان‌وبلوچستان است.
نیلگون مغزی در این گفت‌وگو با اشاره به توانمندی‌های نیروی انسانی استان، معتقد است با وجود محرومیت‌های موجود، ظرفیت‌های انسانی ارزشمندی در این منطقه وجود دارد که می‌تواند در مسیر توسعه اقتصادی و صنعتی نقش‌آفرینی کند.
حسین مغزی نیز موضوع آموزش جوانان و ضرورت توجه به ابعاد فرهنگی توسعه را مطرح کرد.
در واقع، توسعه صنایع دریایی و خدمات پشتیبان آن، تنها به تأمین تجهیزات و سرمایه محدود نمی‌شود. تربیت نیروی متخصص در زمینه‌هایی مانند بازرسی خوردگی، اجرای پوشش‌های صنعتی، تعمیر و نگهداری شناورها، کنترل کیفیت و خدمات فنی دریایی می‌تواند زمینه ایجاد فرصت‌های شغلی تخصصی برای جوانان منطقه را فراهم کند.
نیلگون مغزی نیز با تأکید بر ضرورت افزایش آگاهی عمومی نسبت به ظرفیت‌های کشور، بر این باور است که شناخت بهتر منابع و توانمندی‌های ملی، یکی از مقدمات مشارکت مؤثرتر در ساختن آینده اقتصادی ایران است.
حفاظت از زیرساخت؛ سرمایه‌گذاری برای آینده اقتصاد دریا
توسعه سواحل مکران در شرایطی در دستور کار سیاست‌گذاران کشور قرار دارد که رقابت بر سر مسیرهای تجارت جهانی، دسترسی به بازارهای منطقه‌ای و افزایش تاب‌آوری زنجیره‌های تأمین، اهمیت فزاینده‌ای یافته است.
در این میان، توجه به صنایع پشتیبان اقتصاد دریایی، از جمله تولیدکنندگان پوشش‌های حفاظتی تخصصی، می‌تواند بخشی از نیازهای بلندمدت کشور را پاسخ دهد.
وجود مجموعه‌های صنعتی باسابقه، از جمله تولیدکنندگان دارای تجربه نزدیک به ۶۰ سال در حوزه رنگ‌های دریایی و صنعتی و برخوردار از توان تولید محصولات تخصصی، ظرفیتی است که می‌تواند در کنار سایر توانمندی‌های داخلی مورد ارزیابی و استفاده قرار گیرد.
با افزایش سرمایه‌گذاری در بنادر، شناورها و تأسیسات ساحلی و فراساحلی، مدیریت خوردگی و حفاظت از تجهیزات باید به یکی از مؤلفه‌های جدی برنامه‌ریزی و نگهداری زیرساخت‌های کشور تبدیل شود.
توسعه سواحل سیستان‌وبلوچستان تنها با ساخت بندر و اسکله محقق نمی‌شود؛ بخشی از این توسعه در حفاظت از سرمایه‌هایی شکل می‌گیرد که باید سال‌ها در برابر شرایط سخت محیط دریایی دوام بیاورند.
این همان حلقه‌ای است که پیوند میان صنعت پوشش‌های حفاظتی، امنیت سرمایه‌های ملی و آینده اقتصاد دریامحور ایران را آشکار می‌کند.
برای مشاهده ویدیو این گزارش اینجا کلیک کنید
دیدگاه تان را بنویسید