سنگر سفره؛ وقتی اتحاد ملی از مزرعه تا مجلس معنا پیدا می‌کند

 

 

در روزگاری که جهان هر لحظه با موجی تازه از نااطمینانی، جنگ، اختلال زنجیره تامین و فشارهای اقتصادی روبه‌روست، امنیت غذایی دیگر یک موضوع بخشی و اداری نیست؛ امنیت غذایی، ستون فقرات تاب آوری ملی است.

خبر نشست شورای هماهنگی مجلس و جهاد کشاورزی و تأکید نایب رئیس مجلس بر این‌که تأمین کالاهای اساسی بدون مشکل در جریان است، فقط یک گزارش اجرایی نیست؛ این خبر، نشانه روشن از آن است که اگر ارکان حکمرانی با یکدیگر هم‌نفس شوند، سفره مردم می‌تواند در سخت ترین طوفان‌ها هم روشن بماند.
از نگاه بخش خصوصی و به ویژه اتاق بازرگانی، این رخداد را باید فراتر از یک نشست معمول خواند. امنیت غذایی، مانند سپری است که اگر درست ساخته شود، هم پشت مردم را گرم نگه می‌دارد و هم دست مسئولان سیاسی و نظامی کشور را در میدان چانه زنی و ایستادگی قوی‌تر می‌کند. کشوری که بتواند مایحتاج مردم خود را با نظم، پیش بینی و ذخایر مطمئن تامین کند، در واقع بخشی از قدرت ملی خود را بیمه کرده است. نان، برنج، روغن، نهاده، خوراک دام، لبنیات و گوشت، فقط کالا نیستند؛ اینها خطوط مقدم اقتدارند.
در این میان، آنچه وزیر جهاد کشاورزی درباره هم افزایی دولت و مجلس و نقش همه اجزای زنجیره تامین گفت، باید جدی گرفته شود. حقیقت این است که امنیت غذایی نه در یک وزارتخانه تنها ساخته می‌شود و نه با یک بخشنامه به مقصد می‌رسد. این امنیت، حاصل پیوندِ ریشه و شاخه است: از تولیدکننده‌ای که در گرما و سرما پای مزرعه می‌ایستد تا تامین کننده‌ای که کالا را از بندر و انبار به بازار می‌رساند، از واردکننده‌ای که تنگنای تامین را مدیریت می‌کند تا ناظری که سلامت و توزیع را پایش می‌کند. اگر یکی از این حلقه‌ها ضعیف شود، زره سفره مردم ترک برمی دارد.

این جاست که باید از تولیدکنندگان، دامداران، کشاورزان، صنعتگران خوراک دام و صنایع غذایی با حداکثر درک و احترام یاد کرد. اینان در سال‌های دشوار، بی سر و صدا بارِ سنگین تداوم زندگی را بر دوش کشیدند. بسیاری از آنها نه فقط تولید کردند، بلکه در واقع ایستادند؛ مثل درختی در بادهای تند. آنان استحقاق آن را دارند که بجای برخوردهای سلیقه‌ای یا نگاه کوتاه مدت، با اعتماد، ثبات سیاستی و حمایت واقعی دیده شوند. تولیدکننده، سرباز بی ادعای سفره ملت است؛ و وقتی سرباز را خسته کنیم، جبهه نان هم آسیب می‌بیند.

نکته مهم دیگر، اتحاد امروز بین قوا و پارلمان بخش خصوصی است. اگر مجلس، دولت، قوه قضاییه و اتاق بازرگانی در یک قاب مشترک قرار بگیرند، تصمیم ها از سطح گفتار به سطح اثر می‌رسند. قوه مجریه سیاست می‌چیند، مجلس مسیر را هموار می‌کند، قوه قضاییه امنیت حقوقی و نظم را تقویت می‌کند، و اتاق بازرگانی صدای میدان تولید و تجارت را به گوش تصمیم سازان می‌رساند. این هم افزایی، نه شعار است و نه تعارف؛ این همان طناب نجاتی است که در روزهای بحران باید محکم و چندلایه بافته شود.
امروز بیش از هر زمان دیگر باید بفهمیم که اتحاد، یک سرمایه تزئینی نیست. اتحاد ملی در عرصه غذا یعنی اطمینان مردم، آرامش بازار، قدرت دولت، و اقتدار کشور. وقتی سفره مردم مطمئن باشد، اضطراب اجتماعی کم می‌شود؛ وقتی تولیدکننده احساس امنیت کند، سرمایه‌گذاری جان می‌گیرد؛ و وقتی زنجیره تامین درست کار کند، دشمن در محاسبات خود با کشوری روبه رو می‌شود که نه تنها در میدان، که در نان مردم هم ایستاده است.
پس باید این لحظه را قدر دانست. نه فقط برای تمجید از یک جلسه موفق، بلکه برای تثبیت یک فهم مشترک: امنیت غذایی، خط مقدم استقلال است. اگر امروز همه ارکان ملت در این جبهه کنار هم بایستند، فردا نه فقط سفره مردم امن‌تر خواهد بود، بلکه صدای اقتدار ایران هم رساتر شنیده می‌شود.